วันอาทิตย์เธอไปจากฉัน

วันจันทร์ดูเหมือนมันช่างว่างปล่าว
ฉันต้องนอนเหงาถึง

วันอังคารจนเช้า ใจมันร้าวเสียจนนอนไม่หลับ
เย็น

วันพุธตั้งใจจะลืม กลับจำข้ามคืนถึง

พฤหัส
 
วันศุกร์ก็แล้วภาพเธอก็ยังคงชัด

วันเสาร์ความความเหงาก็ยังเท่าเดิม

7 วันที่ต้องทนเหงา 7 วันยังเศร้าอย่างนี้ ไม่มี วี่แววจะหายไป
7 วันที่เธอลืมกัน 7 วันที่สิ้นเยื่อใย แต่ฉันไม่รู้เมื่อไร วันไหนจะลืมเธอ

วันพรุ่งนี้หรือนานแค่ไหน หนึ่งเดือนหรือข้ามไปจนเป็นปี
ต้องใช้กี่ความเหงาลบภาพเก่าคราวนี้ ไม่มีอะไรที่ค้างคา

7 วันที่ต้องทนเหงา 7 วันยังเศร้าอย่างนี้ ไม่มี วี่แววจะหายไป
7 วันที่เธอลืมกัน 7 วันที่สิ้นเยื่อใย แต่ฉันไม่รู้เมื่อไร วันไหนจะลืมเธอ

วันอาทิตย์เธอไปจากฉัน วันจันทร์ดูเหมือนมันช่างว่างปล่าว
ฉันต้องนอนเหงาถึงวันอังคารจนเช้า ใจมันร้าวเสียจนนอนไม่หลับ
เย็นวันพุธตั้งใจจะลืม กลับจำข้ามคืนถึงพฤหัส
วันศุกร์ก็แล้วภาพเธอก็ยังคงชัด วันเสาร์ความความเหงาก็ยังเท่าเดิม

สักวันคงลืมเธอได้ลง สักวันเราคงเหมือนคนเก่า
ไม่เหงา ไม่ทรมาน...

7 วันที่ต้องทนเหงา 7 วันยังเศร้าอย่างนี้ ไม่มี วี่แววจะหายไป
7 วันที่เธอลืมกัน 7 วันที่สิ้นเยื่อใย แต่ฉันไม่รู้เมื่อไร วันไหนจะลืมเธอ
7 วันที่เธอลืมกัน 7 วันที่สิ้นเยื่อใย จากนี้ต้องคอยบอกใจ จำไว้ต้องลืมเธอ...